Geschiedenis van Willemswerf (1/2)

1811:

 

“Op verzoek” van Napoleon Bonaparte wordt de Boompjes te Rotterdam ter gelegenheid van de geboorte van zijn zoon de “prince imperial” omgedoopt tot “Quai Napoleon”. De naam heeft maar kort (tot 1813) bestaan.

 

1850:

 

Rotterdams eerste hardstenen kademuur (langs de Boompjes) was nog maar nauwelijks voltooid of hij stortte in. De reden is de slappe Rotterdamse bodem: boven een harde zandlaag ligt een pakket veen en waterige klei die  18 tot 22 meter dik is.

 

1980:

 

Personeel van de Haven Beveiligingsdienst neemt op maandag 1 december de beveiligingstaken in het Nedlloydhuis (Houtlaan 21 Rotterdam) over van de Nedlloyd bedrijfsbeveiliging. Ze beginnen met een kleine ploeg van 4 man, in de loop der jaren groeit het in het begin van Willemswerf uit tot een ploeg van 10 man.

 

1982:

 

In de COR van de Koninklijke Nedlloyd (KNG) wordt even gespeeld met de gedachte een nieuw kantoorpand te betrekken. Koninklijke Nedlloyd zit dan reeds 5 jaar in een kantoorpand aan de Houtlaan en dat dreigt na diverse fusies wat klein te worden. Er wordt voorzichtig een programma van eisen opgesteld.

 

Koninklijke Nedlloyd maakt later dat jaar officieel bekend een nieuw kantoor te willen laten bouwen, officieel wordt Bernard E. Ruys, voorzitter Raad van Bestuur, namens Koninklijke Nedlloyd de opdrachtgever.

 

“Het kantoor wordt 80 meter hoog, krijgt 15 kantoorlagen en open verbindingslussen tussen de 5 parkeerlagen” (Architect Quist).

 

“Het nieuwe Nedlloyd Huis zal een degelijk gebouw worden zonder franje, maar tegelijk zal het wel van een betere kwaliteit zijn dan de panden die ontwikkelingsmaatschappijen plegen te bouwen”. (…) “ook zal zeker mogelijk zijn een constructie te vinden waardoor niet de hele investering van Nedlloyd komt”. (Voorzitter RVB Koninklijke Nedlloyd B.E. Ruys).

 

1983:

 

“…na een lange periode, waarin er in de binnenstad van Rotterdam geen kantoren zijn gebouwd is dit nieuwe Nedlloyd Huis het eerste grote kantoorpand dat zal verrijzen…”. (COR Nedlloyd).

 

De gemeenteraad van Rotterdam had begin jaren “70 bepaald dat de nieuwbouw in het centrum van Rotterdam niet hoger mocht zijn dat de 60 meter bepaald door het Hilton Hotel aan het Weena. Het eerste kantoor dat de 60 meter grens doorbrak was in   1976 de uitbreiding van het Shell Kantoor aan het Hofplein.

 

De bouwvergunning voor het nieuwe Nedlloyd kantoor is nog steeds niet afgegeven, de deadline om eind 1986 het kantoor te betreden wordt zeker niet gehaald. De Koninklijke Nedlloyd is, voor het eerst sinds 1970, financieel in zwaar weer gekomen, maar blijft doorgaan met het ontwikkelen van de plannen.

 

“… er wordt naar gestreefd een beperkt aantal mede financiers te vinden”. (…) “… de aangekondigde personeelsvermindering zal geen invloed hebben op het aantal kantoorlagen”. (…) “… de plek is gunstig en verhuur zal geen probleem zijn”. (B.E. Ruys)

 

Koninklijke Nedlloyd maakt bekend in AMEV de beoogd medefinancier voor de nieuwbouw te hebben gevonden. Er wordt een gezamenlijke exploitatiemaatschappij (V.O.F. Willemswerf) opgericht waarin Nedlloyd 49 procent en AMEV 51 procent zal gaan bezitten. De naam van het kantoor wordt voorlopig vastgesteld: WILLEMSWERF. Gezien het aandeel van Koninklijke Nedlloyd in het geheel, zal er geen grote oranje knoop (het beeldmerk van de Koninklijke Nedlloyd) op de gevel worden aangebracht.

Nedlloyd Interne Dienst, het huidige Facilicom Facility Services,  zal de exploitatie van de dienstverlening (telefooncentrale, restaurant, repro, netwerkbeheer en dergelijke) voor het gehele kantoor en alle huurders gaan verzorgen.

 

1984:

 

De Gemeente Rotterdam heeft een bouwvergunning afgegeven voor Willemswerf. De bouw wordt aanbesteed bij Ballast-Nedam. De stichtingskosten zijn 90.000.000 gulden (bij benadering € 41.000.000).

 

Rond 13:00 uur op 13 maart breekt een zeer korte brand uit in een transformatorhuis aan de Houtlaan 21 te Rotterdam (Nedlloyd Huis). Alle werkzaamheden worden gestaakt in het kantoor als de noodvoorzieningen niet naar behoren werken en zelfs het noodaggregaat en een deel van de noodvoorzieningen, waaronder de omroepinstallatie, alle diensten weigeren. De heer J.B. Meijer, directeur van het Nedlloyd Huis, verklaart later dat in de nieuwbouw aan de Boompjes (Willemswerf) maatregelen genomen zullen worden om soortgelijke omstandigheden te voorkomen.

 

B.E. Ruys slaat op 28 september de “eerste” van ruim 500 palen voor het gebouw Willemswerf. De palen zijn 25 meter lang en rusten op de harde zandlaag. Eerdere proeven met kortere palen doen er een paar in de kleigrond verdwijnen.

 

Later dat jaar worden de heiwerkzaamheden korte tijd stilgelegd als blijkt dat het naastgelegen “luchtspoor” (het treinviaduct) centimeters opzij geduwd wordt.

 

1986:

 

Na een heroverweging zal het logo van de Koninklijke Nedlloyd “de Knoop” bijna 6 bij 6 meter toch de Maaszijde van het kantoor gaan sieren. Als naam wordt Willemswerf definitief aangewezen.

 

Er dreigt een Babylonische spraakverwarring over bouwlagen en etages: er zijn 24 bouwlagen maar slechts 18 etages. Besloten wordt ze beiden te hanteren waarbij de 2de etage bijvoorbeeld de 8ste bouwlaag is.

 

Specificaties van de drie Lalesse dakkranen worden bekend gemaakt. Er komt een traverse kraan (HZT) voor de loodrechte delen, een grote telescopische dakkraan voor de “moeilijke” Maaszijde en een Prismoidekraan voor de schuine zijde. Alle kranen worden voorzien van PLC-besturing en ingeregeld zodat op willekeurig iedere positie de kraan de positie “weet”, zodat deze nooit te laag kan zakken of te veel naar links of rechts kan, als daar bijvoorbeeld wanden of ruiten zijn die beschadigd kunnen worden.  Vooral de grote dakkraan heeft tijdens de bouw van Willemswerf meer uren gedraaid dan in de jaren daarna. Ook zijn de kranen meermalen gebruikt voor filmopnamen, of juist voor de evacuatie van filmploegen.

 

1987:

 

Omdat de gevelplaten over de Nieuwe Maas en Scheepmakershaven naar de nieuwbouw worden gevaren komt in januari het werk geheel stil te liggen als zeer zware ijsgang het scheepvaartverkeer stillegt.

 

Het gerucht gaat dat in de bocht van de Nieuwe Maas ten oosten van het Noordereiland kort daarvoor een of enkele gevelplaten overboord zijn geslagen, en daar nog steeds op de bodem van de rivier liggen.

 

Specificaties voor de Schindler liften worden bekend gemaakt. Besturing wordt gevormd door het geavanceerde Misconic V-systeem, die ondermeer een automatische positionering van de liften verzorgd, met andere woorden zal een lege lift nooit op de zelfde etage blijven staan als daar reeds een andere lege lift staat, tenzij tijdens de ochtendspits er veel vraag op de begane grond te verwachten valt. Eventueel kan de computer zelfstandig bepalen in een high-rise programma (verhoogde snelheid = versnelde invoer) te schakelen waarbij 4 liften de bovenste 8 etages en 4 liften de overige etages bedienen. Alle liften stoppen dan ook op de 1ste etage.

Een weegvloer in de lift zal bepalen welke lift (vol of leeg) bij een brandalarm als eerste naar de veilige begane grond afdaalt. De kabels zijn ongeveer 130 meter lang en er worden 3 verschillende types geïnstalleerd: een goederenlift (tevens brandweerlift), 8 personenliften (de 8-groep) die met een snelheid van 2,6 of 3,6 (in highrise) meter per seconde omhoog en omlaag gaan en 2 hydraulische liften die het personenverkeer tussen de centrale hal en parkeerlagen verzorgen. De goederenlift heeft een hefvermogen van 2500 kilo, de personenliften 1600 kilo en de hydraulische liften 630 kilo.  Alleen de goederen– en hydraulische liften hebben noodluiken. De 8-groep hebben op parkeerlaag 2 een noodvoorziening waardoor de maximale afstand tot een gestoorde lift nooit groter dan 5 meter is. In alle jaren heeft de beveiliging (met Schindler) een maal een inzet moeten doen vanaf “perron Nul”, de noodvoorziening op parkeerlaag 2.

 

Onder leiding van restaurateur Louis Paul wordt aanvang gemaakt met de restauratie van het boegbeeld van ms “Towa”. De missende vleugel is nooit terug gevonden dus zal deze opnieuw moeten worden gegoten. Indien gereed zal het 1000 kilo zware boegbeeld de centrale hal van Willemswerf sieren. De uil zal dan 1,20 meter hoog, 4 meter breed en 3 meter diep zijn. Nog tijdens de bouw zijn bouwkundige voorzieningen getroffen om het beeld veilig op te kunnen hangen.

 

Het hoogste punt wordt bereikt, er wordt een receptie gegeven op de hoogste etage die dan “glasdicht” is; de 9de.

Er wordt aanvang gemaakt met het inregelen van de 6 airco-units, waarvan een deel later op de 24ste bouwlaag (18de etage) geplaatst zal worden.

 

Monteurs van Van Rietschoten & Houwens (IMTECH) vangen aan om per etage minstens 160 data aansluitpunten te installeren. Hiervoor is per etage bij installatie 5 en een halve kilometer datakabel nodig, een lengte die in de loop der tijden meer dan vertienvoudigd.

Per etage is daar meer dan een kilometer vloergoot voor, later gaat dat via kabelgoten in het plafond. Om de kabels het kantoor in te krijgen is 1500 meter (verticale)  schachtruimte  gebouwd, die weer wordt afgedekt met automatische brandmelders.

 

In Toscane is 45 kubieke meter “Bianco Carrara” marmer afgegraven, die in 4000 tegels de 1400 vierkante meter van de centrale hal zullen vullen.

 

De twee Dynaf noodaggregaten worden geplaatst. Samen kunnen ze een bruto vermogen van 700 KVA leveren, ofwel kunnen ze 10.000 normale tl-buizen laten branden.

 

Ook het dak is geheel dicht met isolatie, folie en bitumen. Om het geheel te beschermen worden duizenden tegels op het dak gelegd. En omdat het er “altijd” waait zijn de tegels 40 kilo zwaar (per stuk).

 

1988:

 

De planning voor de verhuizing van de Houtlaan naar Willemswerf wordt bekend gemaakt aan het personeel. Van 29 juli tot en met 13 augustus wordt 6 dagen per week verhuisd.

Zondag is de rustdag, en die heeft het personeel nodig want er wordt veel zelfwerkzaamheid gevraagd. Er pendelt een bus tussen het oude en het nieuwe pand heen en weer, waarmee het personeel met tassen en dozen de meer persoonlijke zaken helpt verhuizen.

Eenmaal in Willemswerf krijgt het personeel een persoonlijke NEDAP toegangspas uitgereikt, die door datatypistes in de weken voorafgaand gebruiksklaar zijn gemaakt en met de door EAL ontwikkelde software kunnen werken. Zonder pas gaat de deur niet open. Met de handen vol tassen en dozen blijkt hoe handig het “hands-free” passensysteem is.

 

Er volgt een periode van betrekkelijke rust, waarin het personeel in Willemswerf de weg leert en de grenzen ontdekt. Er wordt, via het “Boompjes bulletin” het personeel veel informatie gestuurd over uiteenlopende zaken zoals het persoonlijk instellen van de airco en zelfs hoe de voorverpakte vleeswaren geopend moeten worden. Ook het afstellen van het geautomatiseerd verlichtingssysteem (IFS van Philips) wordt behandeld. Na 2 maanden is het zover dat iedereen (nu ja….) de weg en wegen weet.

 

7 december 1988:

 

Met het op afstand laten vallen van de Nedlloyd-vlag die voor de Uil van de TOWA was opgehangen wordt Willemswerf officieel door ZKH Prins Bernhard (bij zijn leven beschermheer van Koninklijke Nedlloyd) geopend. Onder de genodigden (uiteraard) B.E. Ruys en W.G. Quist.

 

15 februari 1989:

 

Het motorschip “Maassluis” (Nedlloyd Bulk) vergaat op de rede van Skikda (Algerije), het is de grootste naoorlogse scheepsramp waarbij een Nederlands schip betrokken is. Willemswerf zorgt goed voor de vele medewerkers die vroeg in de ochtend het kantoor willen betreden en de logistieke hulpverlening opzetten.

 

Met de originele scheepsbel erbij heeft er jaren lang een gedenksteen in de “lage hal” van Willemswerf gestaan. De gedenksteen moet in 2007 wijken voor een rookkamer (…) maar krijgt op 15 februari 2008 een definitieve plek in de Groote kerk van Maassluis. Het motorschip “Maassluis” is in 1982 gebouwd bij de werf “van der Giessen — de Noord” in een hal die door Wim Quist is ontworpen.

 

25 januari 1990:

 

Een zelfs voor Nederlandse begrippen zeer zware storm (954,4 hPa) raast uit zuidwestelijke richting over de regio en Willemswerf. Op een “klein” incident met de telescoopkraan na, die door de wind 90 meter wordt verplaatst en uiteindelijk aan het eind van het dak in vaanstand komt te staan, is er in het geheel geen schade.

 

6 december 2002:

 

De regio Rotterdam Rijnmond wordt getroffen door een stroomstoring. Het getroffen gebied loopt van de Willemsbrug tot en met de Waalhaven, zowel Rotterdam Zuid als Noord worden getroffen. Willemswerf draait zonder problemen de gehele periode op noodstroom. Terwijl buurtbedrijven worden geevacueerd omdat de pompen van de drinkwatervoorziening niet voldoende waterdruk kunnen leveren blijven we in Willemswerf “normaal” werken.

 

De aggregaten worden nog steeds iedere eerste donderdag van de maand rond 10:00 uur getest.

 

1 januari 2010:

 

(Personeel van) de Haven Beveiligingsdienst wordt overgenomen door Trigion. Trigion zet “een op een” en met het zelfde team de beveiliging van Willemswerf door…

… een van de originele eerste vier van 1 december 1980 maakt nog steeds deel uit van de 2 FT’ers en 7 PT’ers die nu de beveiliging en receptie verzorgen. De overige teamleden hebben met 10 tot 25 dienstjaren veel ervaring in en met Willemswerf (…).

 

16 januari 2013:

 

Na jaren van voorbereiding beginnen we met de “mid term renovation” van Willemswerf.

 

4 juni 2013:

 

INZET BHV

 

16 augustus 2013:

 

LEKKAGE

 

 

Actuele informatie bij “Airplay”

 

Foto © Peter Twigt